Het verhaal van mijn oma

Het verhaal van mijn oma

Dit verhaal draag ik op aan mijn lieve oma (01-07-1921/26-04-2013). Moge Allah (Verheven is Hij) mijn oma het hoogste Paradijs van al-Firdaws schenken.

In de Naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle

We weten nooit wat de laatste woorden van een persoon kunnen zijn..

Mijn oma werd op 01-07-1921 geboren in Cheribon in Indonesië in een moslimfamilie, alhamdoe lillaah (alle lof komt toe aan Allah). Mijn oma leerde mijn opa kennen, die geen moslim was. Ze trouwde met hem en nam het geloof van mijn opa over, het katholicisme.

In 1959 besloten mijn opa en oma naar Nederland te verhuizen. Ze lieten ook een paar kinderen achter in Indonesië. Het gezin van mijn opa en oma bestond uit 14 kinderen.

Ik had van jongs af aan al een hele goede band met mijn oma. Mijn opa heb ik jammer genoeg nooit gekend, omdat hij al vroeg was overleden.

In mijn vorige verhaal had ik ook geschreven dat ik een bekeerde moslima ben, alhamdoe lillaah. Mijn oma vond het prachtig toen ze hoorde dat ik mij wilde bekeren tot de Islam. Zij is ook de enige in mijn familie die van het begin af aan achter mij stond en mij steunde.

Ze vertelde mij altijd vele verhalen over wat zij had meegemaakt in Indonesië. Urenlang kon ik naar haar verhalen luisteren.

Mijn oma reciteerde ook verzen uit de Koran voor mij en ze vond het altijd fijn als ik al-Faatihah met haar reciteerde. Ik weet dat de Islam in haar hart was gebleven. Ze wist vele hoofdstukken uit de Koran te reciteren, terwijl mijn tante mij een keer vertelde dat mijn oma eens een vers uit de Bijbel wilde leren maar hoe vaak mijn tante het haar wilde leren, ze vergat het vers en onthield het niet. Maar soebhaanallaah (verheerlijkt is Allah), de hoofdstukken uit de Koran zijn in haar hart gebleven. Alhamdoe lillaah.

De gezondheid van mijn oma ging steeds meer achteruit. Ze begon steeds meer dingen te vergeten. Alleen de hoofdstukken van de Koran bleven haar goed bij, want die vergat ze nooit – alhamdoe lillaah.

Zo had ze eens een ketting bij mij gezien met een plaatje met een smeekbede eraan. Ze vroeg of ze die mocht hebben en ik gaf deze aan haar. Ze deed het kettinkje gelijk om, zo trots was ze erop. Mijn oma, die niet meer alleen naar de wc kon gaan, werd altijd geholpen door de verpleging of familie. Maar ze wilde niet meer de wc binnengaan zonder dat ze ketting af had gedaan. Soebhaanallaah. Ook dat was ze niet vergeten: dat je niet de wc mag binnengaan als je iets met de Naam van Allah of met Korantekst om hebt. Wat was ze zuinig op haar ketting!

Mijn oma bleef maar achteruitgaan en haar geheugen helaas ook. Ik probeerde mijn oma zo vaak als ik kon te bezoeken, al had ik gewild dat ik destijds vaker was gegaan. Mijn oma begon ook steeds slechter te praten en het kostte veel moeite om haar te verstaan.

Ik was bij mijn oma op bezoek en wij reciteerden hoofdstuk al-Faatihah weer samen. Toen vroeg ik haar of ze vanuit haar hart de shahaadah (geloofsgetuigenis) weer wilde uitspreken, omdat ik wist dat de Islam nooit uit haar hart verdwenen was. Ze zei: ja. Die dag hebben wij samen de shahaadah uitgesproken – alhamdoe lilaah.

De gezondheid van mijn oma verslechterde met de dag. Ze kon nauwelijks meer praten.

Ik weet nog dat ik bij mijn zoontje op school was om hem aan te moedigen voor de sponsorloop die ze hadden georganiseerd op school. Mijn tante belde mij huilend op en zei dat het niet goed ging met oma. Ze vroeg of ik mijn vader wilde bellen en of ik naar het verzorgingshuis wilde komen. Ik belde mijn vader op om hem het slechte nieuws te vertellen. Hij was op dat moment in het ziekenhuis in een andere plaats. Ik zei tegen hem dat het niet goed met oma ging en dat hij zo snel mogelijk naar oma moest komen.

Onderweg naar mijn oma kwamen er allerlei herrineringen naar boven van wat wij samen hadden meegemaakt. Hoe pijnlijk was het om te weten dat mijn lieve oma op sterven lag. Mijn oma die altijd in mij was blijven geloven en mij van begin af aan had gesteund toen ik mij bekeerde tot de Islam.

Ik kwam in het verzorgingshuis aan. Twee tantes van mij en een oom waren daar al. Daar lag mijn oma in bed. Ik ging naar haar en kuste haar op haar voorhoofd (mijn oma lag toen al in coma). Ze voelde warm aan en zweette. Ik zei tegen haar: oma, ik ben hier. Mijn tante vroeg mij of ik hoofdstuk al-Faatihah voor haar wilde reciteren en dat deed ik. Tranen liepen over mijn wangen, omdat ik wist dat het de laatste keer was dat ik het voor haar kon reciteren nu ze nog leefde.

Al snel kwamen meer familieleden naar mijn oma. Alleen mijn vader en moeder waren er nog niet. Ik bleef mijn vader maar bellen dat hij op moest schieten, dat oma snel achteruit ging. Hij vertelde mij dat hij in de file stond en zijn best deed om zo snel mogelijk bij mijn oma te zijn.

Wat ik eerder in mijn verhaal ben vergeten te vertellen, is dat alleen twee tantes en een nichtje wisten dat mijn oma de shahaadah met mij had uitgesproken. De rest van de familie zou het nooit begrijpen. Het belangrijkste is dat Allah (Verheven is Hij) weet wat er in het hart van mijn oma zat.

De dokter kwam er weer bij en vertelde dat mijn oma ieder moment kon sterven. Ze zei dat ze de pastoor wilde bellen om mijn oma te komen bedienen (de pastoor zegt dan een vers op uit de Bijbel). Iedereen wachtte op de pastoor die zou komen om mijn oma te bedienen.

Weer belde ik mijn vader op om te vragen waar hij bleef. Hij zei dat hij voor het verzorgingshuis stond. Ik rende naar de lift om mijn ouders te halen, zodat ik ze nog meer liet haasten om op tijd bij mijn oma te zijn. Wij bleven mijn oma ook steeds zeggen dat mijn vader onderweg was naar haar. Mijn vader kwam de kamer van mijn oma binnen en liep naar het bed van mijn oma. Hij pakte haar hand, kuste haar en zei: mam, ik ben hier, het is goed. Daarna blies mijn oma haar laatste adem uit en stierf.

De pastoor was er nog niet en was dus te laat om mijn oma te bedienen. Daarna was afgesproken dat de pastoor nog wel zou komen voor een ander gebed, maar ook dit is niet gebeurd omdat mijn familie veel te overstuur was. Ik denk dat dit alles niet is gebeurd door de Wil van Allah (Verheven is Hij).

Mijn oma stierf op 92-jarige leeftijd en had al vele tekenen van ouderdom, zoals vele rimpels in haar gezicht en handen. Maar soebhaanallaah, haar gezicht veranderde. Haar rimpels trokken

weg en haar gezicht was zo mooi, maa shaa Allaah! Er was een mooie glimlach op haar gezicht te zien. Iedereen sprak erover en vond het heel mooi om haar zo te zien.

Ik heb dit verhaal ook met een reden geschreven. Vaak worden mensen voor ongelovigen uitgemaakt, terwijl wij niet weten wat de laatste woorden van een persoon kunnen zijn. Misschien zullen zijn laatste woorden wel zijn:

Ik getuig dat er geen god is die het recht heeft aanbeden te worden behalve Allah en ik getuig dat Mohammed Zijn dienaar en Boodschapper is.

أَشْـهَدُ أَنْ لا إِلـهَ إِلاّ الله ، وَأَشْـهَدُ أَنَّ مُحَمّـداً عَبْـدُهُ وَرَسـولُه

Moge Allah jullie – beste broeders en zusters – de hulp, kracht en bescherming geven die jullie nodig hebben en jullie op het rechte pad van de Islam houden. Aamien..

Door zuster Selma