Het prachtige bekeringsverhaal van zuster N

Het prachtige bekeringsverhaal van zuster N

Assalaamoe alaykoem wa rahmatoellaahi wa barakaatoeh

Hierbij wil ik graag mijn bekeringsverhaal schrijven. Om andere bekeerlingen te laten zien dat ze never nooit op moeten geven en altijd sabr (geduld) moeten hebben. Mijn leven is altijd heel zwaar geweest en is best moeilijk om te beginnen. Aangezien er altijd wat aan de hand was. Laat ik even iets vertellen over de tijd voor mijn bekering..

Mijn ouders waren gescheiden toen ik 6 was. Ik was een enorm papa’s kindje en toen ineens was hij weg. Wat ik enorm zwaar vond uiteraard en ik begreep het niet. Toen ik 11 was, overleed de belangrijkste persoon in mijn leven: mijn opa. Hij voedde ons op, omdat onze vader nooit voor ons klaar stond en we nooit bij hem terecht konden. Toen sloeg mijn leven enorm om en ik mis hem nog steeds heel erg!

Op mijn 13e sloeg mijn leven helemaal om en is mijn leven een grote hel geworden. Maar nu heeft het mij sterker gemaakt, maar ik heb er uiteraard nog steeds heel veel moeite mee. Ik ben op mijn 13e verkracht door een man die ik niet kende.. Ik ga verder ook niet in details, maar dit heeft heel veel littekens bij mij achtergelaten. Waar ik op dat moment op die leeftijd niet goed mee om kon gaan. Gesprekken bij politie, gesprekken bij marechaussee, gesprekken bij hulpverlening. Er werd enorm veel aan mij getrokken en ik kon geen manier vinden om rust te vinden, waardoor ik dus heel agressief werd. Ik sloeg cement uit de muren, smeet met messen of drinken door de woonkamer, sloopte spullen van mijn moeder. Moge Allah mij vergeven. Op een gegeven moment kon ik het niet meer aan en werd ik suïcidaal. Ik kreeg ook last van pfeiffer, omdat ik totaal niet meer mijn rust had. Ik sliep destijds bij mijn moeder, omdat ik ’s nachts last had van hyperventileren en nachtmerries. Ik heb toen gesprekken moeten volgen en op 17e jarige leeftijd aan de antidepressiva moeten zitten. Op speciaal onderwijs moeten zitten, omdat normaal onderwijs totaal geen optie meer voor mij was.

Ik was toen al wat jaartjes bezig met kennis opzoeken van de Islam, omdat ik met een Marokkaans meisje omging en door haar in aanraking kwam met de Islam. Op dat gebied voelde ik me goed en vond ik mijn rust. Ik kon mijn aandacht daar volledig op storten. Ik zag bij haar thuis het gebed en de hoofddoek van haar moeder. Ik deed mee met Ramadan, het voelde allemaal heel goed aan.

Op mijn 17e heb ik de shahaadah (geloofsgetuigenis) gezegd in het bijzijn van mijn vriendin. Op het moment van het uitspreken krijg je zo’n apart gevoel, dat kan je echt niet beschrijven soebhaan Allaah! Je voelt je inderdaad als herboren; nieuw leven, nieuwe kansen, verleden proberen te laten en nu als een moslima te leven.

Helaas, met mijn verleden was dit enorm zwaar. Ook omdat ik nog aan de antidepressiva zat en gesprekken moest volgen, etc. Mijn moeder dacht dat het een fase was dat ik me daar op richtte om zo mijn ellende te vergeten. Hoe meer ze zag dat ik serieus was, hoe erger ze het vond. Ik ben opgegroeid in een best wel redelijke christelijke familie. Mijn opa was erg gelovig en hem volgden we ook daarin. Zondags naar de kerk, niet vloeken, etc. Ik las in heel veel boeken over de Islam. Ik heb toen een hele voorraad gekocht en dat was eigenlijk mijn eerste ruzie met mijn moeder. Omdat ze nu zag dat mijn interesse in de Islam echt was.

Na mijn bekering ben ik meteen begonnen met het gebed, wat erg moeilijk was in een huis waar een hond liep (die mijn moeder speciaal voor mij had aangeschaft omdat ik totaal het huis niet meer uitkwam en zo wel naar buiten moest). Ik kon nergens bidden, enkel de badkamer. Terwijl ik weet dat het niet mocht, maar hopelijk vergeeft Allah mij want ik kon niet anders.

Ik was in het begin van mijn bekering ongelooflijk sterk. Mijn iemaan (geloof) was erg goed maa shaa Allah. Ik beschikte over veel kennis en deelde die ook. Ik heb helaas nooit begeleiding gekregen nadat ik mij bekeerd had. En dat wens ik eerlijk gezegd niemand toe. Ik heb zelf het gebed moeten leren en heb dit dus ook geleerd met blaadjes op mijn gebedsmatje, kijken wat ik moest zeggen en doen. Het heeft me uiteindelijk wel sterker gemaakt, maar soms is het wel zwaar als je alleen bent en niemand je steunt of motiveert.

Het was wel enorm zwaar thuis. Soms riep mijn moeder mij terwijl ik aan het bidden was en ik stopte soms mijn gebed om haar te beantwoorden astaghfiroellah (moge Allah mij vergeven). Soms negeerde ik haar, maar mijn aandacht was wel bij haar omdat ze me bleef roepen. Zo was ik bang dat ze de kamer in zou lopen. Mijn moeder vond het allemaal overdreven en mijn opa zou zich omdraaien in het graf, wat ik hem aandeed! Ik was haar dochter niet meer en ik kon uit huis gaan, etc, etc. Ik had haar wel verteld dat ik was bekeerd, maar zij dacht: dit is een fase, dit stopt vanzelf wel.. Alhamdoe lillaah (alle lof komt toe aan Allah) niet.

Tot mijn 22e heb ik het vol moeten houden thuis. De stress en ruzies liepen soms heel hoog op dat ik een keer werkelijk buiten stond en ik bij een ander moest overnachten, omdat ik niet thuis mocht komen. Mijn moeder heeft toen heel erge dingen over mij gezegd die me echt pijn deden. Iedereen zei de hele tijd: ‘Sabr, sabr (geduld)’, en ik had ook sabr, maar op een gegeven moment kan je niet meer denk je. Ik heb het lang volgehouden. Ik wilde allang alleen wonen, maar er kwam steeds niets vrij.

Thuis had ik weer heftige ruzie en die avond kreeg ik last van hartkloppingen. Ik had dagen van tevoren een drukkend gevoel op mijn borst en kon soms niet staan of zitten, dan deed t pijn. Die avond lag ik in mijn bed en soebhaan Allaah: ik kon niet meer in- en uitademen, het deed zo ongelofelijke pijn. En soebhaan Allaah: ongeveer een dag of 2 erna kreeg ik een bericht dat er een studio vrij was komen te staan. Alhamdoe lillaah heb ik die meteen gekregen. Zo zie je maar: sabr moet je blijven houden tot je werkelijke lichamelijke klachten krijgt!! Het is heel belangrijk..

Toen ben ik alleen gaan wonen en in het begin ging het perfect, ik voelde me top. Kon bidden wanneer ik wilde, kon opstaan met fadjr (ochtendgebed), kon Ramadan lekker ’s nachts opstaan en koken (thuis moest ik ’s nachts boterham en water op mijn kamer zetten om ’s nachts te ontbijten), kon lezen wat ik wilde.. Alhamdoe lillaah.. Nu was het tijd voor de volgende stap.. de hoofddoek..

Mijn vader wist in al die jaren nog steeds niet dat ik moslima was, omdat ik ontzettend bang was voor zijn reactie. Mijn vader is sowieso een typische Hollander die altijd opmerkingen maakte over buitenlanders. Dus mijn gedachtes waren al van: als hij zo over hen praat, wat moet hij dan over zijn eigen dochter zeggen? Maar ik moest mijn vader wel de waarheid gaan vertellen, want ik wilde nu echt de hoofddoek gaan dragen. Ik heb het maanden uitgesteld uit angst naar hem toe..

Toen heb ik tegen mezelf gezegd: je MOET het nu vertellen, voor het einde van de maand heb je hem gemaild.. En elke keer stelde ik het uit, zo bang was ik.. Ik moest 1 vertellen dat ik moslima was en 2 dat ik ook nog eens de hoofddoek ging dragen.. Nou, met moeite heb ik een mail opgesteld naar hem, omdat ik moeite heb met het face to face melden (ik raad het trouwens iedereen aan om te mailen of een brief te schrijven, zo kan je werkelijk schrijven wat je voelt en kan niemand je onderbreken). Na lang wachten heb ik eindelijk op verzenden gedrukt en met een bang gevoel zat ik op de bank.. Bij elke mail die ik ontving, zat mijn hart in mijn keel. Totdat ik de mail van mijn vader kreeg..

Hij was totaal niet boos of wat dan ook!!! Totaal niet achter hem gezocht! Ik was zoooo opgelucht! Hij was het moeilijkste voor mij.. Mijn moeder wist dat ik de hoofddoek wilde dragen en was er ook totaal niet mee eens. Ze zou niet met mij over straat lopen, ik was haar dochter niet meer, ik liep voor schut, mensen zouden me uitlachen, blabla.

Maar mijn vader maa shaa Allah reageerde heel goed erop en had het ergens wel zien aankomen, omdat ik altijd met mijn Marokkaanse vriendin was.. Hij accepteerde me zoals ik was en wilde zijn en ik moest me niets van anderen aantrekken als er iets werd gezegd.. Hij wilde er met mij wel in het echt over praten, zodat hij me beter kon begrijpen.. Dit hebben we ook gedaan en voelde enorm goed. Nooit gedacht dat ik met hem over de Islam zou praten! Hij zei dat ik voor altijd zijn kleine meid zou blijven en als iemand mij met één vinger aanraakte, dat hij ze wel liet zien wie hij was haha. Het deed me enorm goed om te horen dat ik nog steeds zijn dochter was, of ik nu een hoofddoek droeg of niet.. Het was mijn leven en ik moest doen waar ik me goed bij voelde. Die woorden deden me erg goed..

Nou mijn vader dus gehad, maar nog zat het me niet lekker dat mijn moeder er tegen was.. Op de een of andere manier zocht ik toch een bevestiging bij haar, een soort toestemming.. Hoe dan ook zou ik het gaan dragen (ik had gezegd dat ik het in januari zou gaan dragen, zodat ze zich kon voorbereiden). Januari naderde, ruzies bleven aan de gang. Elke dag kreeg ik wel een nieuw Whatsapp bericht hoeveel pijn ik haar deed en mijn broer etc etc. Tot ik op een dag bij mijn moeder thuis kwam.. Ze zei dat ze iets voor me had.. Ze kwam terug met een hartje waarop stond: Thank you for just the way you are.. Toen ik dat las, barstte ik in tranen uit. Eindelijk een soort toestemming/bevestiging van haar! Ik begon haar te knuffelen en te bedanken..

Een paar dagen erna ging ik mijn hoofddoek dragen.. Alhamdoe lillaah.. Het voelde meteen goed toen ik de deur uit stapte. Ik heb vaker wel eens een dagje een hoofddoek opgedaan en toen verliet ik het huis met mijn hart in mijn keel.. Maar nu ik het voor altijd ging dragen, ik voelde me trots en blij dat ik eindelijk die stap kon nemen! Mijn moeder zag dat ik me goed voelde en zelfs mijn broer merkte in mijn gedrag dat ik positief veranderd was. Dat deed hen natuurlijk ook erg goed, omdat ze wisten hoe ik andere jaren was geweest.

Ik heb geen medicatie nodig. Ik heb Allah soebhaanahoe wa ta’aalaa (Verheerlijkt en Verheven is Hij), het belangrijkste in mijn leven. Voor Hem leef ik en voor Hem zal ik sterven. Alles kan me afgenomen worden, behalve mijn geloof! Ik heb zoveel moeten doorstaan om een moslima te zijn. Er is natuurlijk meer gebeurd en gezegd, maar dan zou ik een boek moeten schrijven. Elke stap die ik heb gezet, kijk ik met trots naar terug. Ondanks mijn verleden, ondanks mijn keuzes heb ik nu mijn rust en mijzelf terug gevonden in de Islam. Allah tevreden, mijn moeder tevreden over hoe ik nu ben, mijn broer die trots op me is. En mijn vader ook.. Juist de persoon waar ik zo bang voor was, zo bang voor zijn reactie.. En hij was juist de enige die nuchter reageerde.. Zo zie je maar, het kan altijd anders lopen!

Vergeet never nooit je smeekbeden te doen, want die helpen je juist naar het juiste pad en die houden je sterk.. Vergeet ook nooit dat Allah soebhaanahoe wa ta’aalaa diegene beproeft waar Hij het meest van houdt!

Ik hoop dat ik jullie in shaa Allah een beetje heb kunnen motiveren dat jullie altijd door moeten zetten, no matter what! Allah kijkt op ons neer en zal ons altijd helpen.
Wat je ook hebt gedaan voor of na je bekering, keer naar Hem terug en Hij zal jou leiden.

Mochten jullie hulp nodig hebben of je verhaal kwijt willen, mogen jullie me altijd benaderen en zal ik jullie steunen. De steun bieden die ik zelf niet heb gehad toen ik bekeerde.. Mochten er nog vragen zijn, moge jullie die natuurlijk ook stellen.

Wassalaamoe alaykoem wa rahmatoellaahi wa barakaatoeh, mijn broeders en zusters in de Islam..

Moge Allah soebhaanahoe wa ta’aalaa ons leiden naar het juiste pad en ons tot de goede, vrome moslims laten behoren..

Allaahoemma Aamien..