Het bekeringsverhaal van zuster Zainah

Het bekeringsverhaal van zuster Zainah

Thuis bij mijn ouders miste ik het gevoel van liefde en warmte. Ik wou altijd bij mijn grootouders zijn, omdat ik daar vrijheid had. Ik had een Marokkaans vriendje. Mijn ouders waren daar op tegen. Er gebeurde van alles en ze deden er alles aan om ons uit elkaar te halen. Ze namen me alles af, laptop, gsm, en ik mocht heel de schoolvakantie niet naar buiten..

Na een tijdje liep ik van huis weg, omdat ik het niet meer aankon. Ik bleef maar vragen en smeken om te gaan. Uiteindelijk kwam ik bij mijn grootouders terecht en ben ik daar gaan wonen.

Mijn vriend vertelde me over de Islam en ik luisterde graag naar wat hij te zeggen had. Toch zondigde ik veel.. en ik vergat de Islam..

Na twee jaar geen contact meer met mijn ouders, begon ik zelf te zoeken naar de Islam. Ik voelde mij hier goed bij, een rustig gevoel van binnen. Dus deed ik dit meer en meer.

Ik zocht kennis op over de Islam, verhalen over de profeten en over van alles.. Ik begon daarover na te denken.. Mij werd ook verteld over de illuminati en daar zocht ik dan ook informatie over op.. Zo zag ik hoe de wereld in elkaar zat en dat ze altijd de moslims zwart willen maken in de media. Die informatie van beide, daar legde ik de link bij en dat heeft me eigenlijk de overtuiging gegeven.

Ik ging ook al van kleins af aan met moslims om en kwam vaak bij hen thuis. Ik zag hun ouders bidden en ik zag gewoon het grote overtuigde volk 🙂 Dat alles bij elkaar, ik dacht: dit moet de waarheid zijn!

Mijn opa was er op tegen en mijn oma was ondertussen overleden. Ik ben toen alleen gaan wonen. Met tijd en geduld werd het contact met mijn opa beter en ook met mijn ouders. Ze accepteerden het.

Ik besloot toen om de hoofddoek te dragen. In het begin kreeg ik commentaar van overal en bekeken ze mij raar. Met geduld en tijd gaat het nu veel beter.

Ik krijg veel steun van een zuster die mij voorstelde aan andere zusters die mij helpen met alles en al mijn vragen beantwoorden.

Toen kwam Islam IsMooi en regelde een zuster voor mij om de shahaadah (geloofsgetuigenis) uit te spreken. Toen ik met deze zuster belde om de shahaadah uit te spreken, had ik de hele tijd een glimlach die breder en breder werd, echt letterlijk van innerlijke vreugde.. Ik weet nog steeds niet waarom ik die vreugde voelde en die lach er was, maar ik weet wel dat ik me nog nooit zo goed heb gevoeld. Soebhaanallaah (verheerlijkt is Allah)!

Mijn naam Zainah heb ik uitgekozen omdat ik een speciale naam wilde, een naam die je niet vaak hoort. Toen ik deze naam tegenkwam op het internet, vond ik het direct de perfecte naam.