Het bekeringsverhaal van zuster T

Het bekeringsverhaal van zuster T

Assalaamoe alaykoem wa rahmatoellaahi wa barakaatoeh (de vrede, barmhartigheid en zegeningen van Allah zijn met jullie)

Hierbij wil ik mijn bekeringsverhaal met jullie delen. Ik ben inmiddels 8 jaar moslima alhamdoe lillaah (alle lof komt toe aan Allah).

Het begon 8 a 9 jaar geleden. Ik was 20 en werd bijna 21. Ik was door mijn moeder het huis uitgezet, omdat mijn moeder een nieuwe vriend kreeg en ik het daar niet mee eens was. Na een paar dagen her en der te hebben geslapen, kwam ik op kamers te wonen. Ik was dagelijks te vinden in het centrum. Ik was verslaafd aan softdrugs, blowen dus. Van ’s middags tot ’s nachts was ik daar te vinden.

Daar kwam ik een jongen tegen met wie ik een relatie kreeg. Op een dag vroeg hij aan mij: ‘Waar geloof jij in?’ Ik antwoordde: ‘Ik geloof in mijzelf.’ Ik was immers niet gelovig opgevoed. Hoewel mijn moeder katholiek was, ben ik niet gelovig opgevoed. Ik had wel altijd kruisjes om en ik had ook al een keer de Bijbel gelezen. Ik ben gedoopt en ging vroeger met Kerst wel eens naar de kerk, maar ik had daar helemaal niks mee.

Toen ik dus vertelde dat ik in mezelf geloofde, schrok hij. Hij antwoordde: ‘Ik ben moslim.’ Ik wist totaal niks van dit geloof af. Het enige waar ik ooit van had gehoord was Ramadan, maar wat dat precies inhield, wist ik ook niet.

Deze jongen was inmiddels mijn vriend geworden. Wij gingen dagelijks samen rondhangen in het centrum. Ik zat in cafés met hem en nog een paar andere vaste vrienden en vriendinnen. Hij vertelde mij wel eens wat over de Islam en ik vond het best interessant. Ik begon op het internet in het internetcafe op google te zoeken wat de Islam precies inhield. Ik vond het mooie verhalen en ik ging me er steeds meer in verdiepen.

Toen ik een keer in het internetcafe zat, zei mijn vriend: je moet eens naar die site gaan, daar kan je Koran luisteren met Nederlandse ondertiteling. Ik ging naar die site en luisterde voor de eerste keer naar de Koran. Ik weet het nog heel goed als de dag van gisteren. Toen ik dit hoorde, was ik verlamd. Ik had tranen in mijn ogen. Ik kon het helemaal niet verstaan, ondanks de ondertiteling. Daar keek ik niet eens naar. Ik luisterde alleen. Maar vanaf dat moment begon ik te houden van de Islam.

Ik kwam nog steeds in de stad. Toen brak Ramadan aan. Mijn vriend kwam helemaal niet meer. Hij zei: het is Ramadan en mijn leven is niet goed zo. Ik blijf met Ramadan thuis in de hoop dat het goed komt. Ik dacht: ik ga ook mee doen. Aan een Marokkaans meisje dat altijd met mij in de stad zat, vertelde ik wat er gebeurd was; namelijk dat ik naar de Koran had geluisterd en dat ik graag moslima wilde worden. Wij zaten buiten op een bankje. Ze zei tegen mij: wil je moslima worden? Ik zei: ja. Ze zei: zeg mij maar na. Ik zei: wat dan? Ze zei: zeg mij maar na. Ik zei: oké.

Toen zei ze: ashhadoe an laa ilaaha illallaah, wa ashhadoe anna moehammadan ‘abdoehoe wa rasoeloeh (ik getuig dat niets het recht heeft aanbeden te worden dan Allah en ik getuig dat Mohammed Zijn dienaar en Boodschapper is).

Ik zei haar na. Toen legde zij me uit wat het allemaal inhoudt. Ik voelde meteen dat er iets aan mij veranderd was.

Ik deed mee aan mijn eerste Ramadan. Samen met deze vriendin ging ik elke avond het vasten verbreken. Toen kwam het ene goede nieuws na het andere. Ik kreeg een baan. Ik kreeg een brief van de woningbouwvereniging dat ik een flatje kon krijgen. Ik nam deze flat aan en ging daar samen met mijn vriend wonen. Hij zei: als wij samen gaan wonen en jij hebt nu de shahaadah (geloofsgetuigenis) gedaan, moeten wij islamitisch trouwen. Zo gezegd zo gedaan. Toen we precies een half jaar in dat flatje woonden, werd ik zwanger. Vanaf de dag dat ik hoorde dat ik zwanger was, dacht ik: nu moet ik ook alles goed doen. Ik ga de hidjaab (sluier) dragen. Vanaf die dag ben ik de hidjaab gaan dragen.

Met mijn moeder had ik inmiddels weer contact. Ze vond het erg moeilijk, maar uiteindelijk zei ze: als jij gelukkig bent, moet jij dat doen. Ik heb twee broers die ik al 8 jaar niet gesproken heb, terwijl hun kind bij die van mij op school zit. Ze willen niks met mij te maken hebben en het ergste is dat mijn moeder haar kleinkinderen niet meer mag zien, omdat ik bij mijn moeder kom. Dus ook mijn moeder heeft ze al die tijd niet gesproken of gezien.

Ik ben nu inmiddels 8 á 9 jaar verder. Ik ben al 8 jaar getrouwd en heb imiddels twee mooie kinderen alhamdoe lillaah (alle lof komt toe aan Allah). Mijn man en ik zijn beiden gelukkig alhamdoe lillaah. Ik heb in 8 jaar tijd veel over de Islam geleerd en ben zeeeeeeeer gelukkig alhamdoe lillaah. Ik zou het voor geen goud willen ruilen!

Dit was in het kort mijn bekeringsverhaal.