Het bekeringsverhaal van zuster J

Het bekeringsverhaal van zuster J

Salaam alaykoem, broeders en zusters.

Graag wil ik mijn bekeringsverhaal met jullie delen. Ik leerde de Islam kennen toen ik 8 jaar oud was. Het kwam door mijn vriendinnen die altijd een prachtige hidjaab (sluier) droegen. Zelf vond ik het nooit leuk dat mensen zo’n haat hadden tegen moslims. Ik ging toen wel eens een hidjaab dragen om te kijken hoe het was.

Later met de tijd ging ik het foute pad op. Ik was inmiddels al 12 en was altijd buiten met vrienden, roken en drinken en later zelfs blowen. Ik ging veel met Marokkaanse en Turkse jongens om, waardoor ik dingen leerde over de Islam. Helaas waren deze jongens zelf niet met het geloof bezig en bleef ik met hen meedoen.

In april 2010 overleed mijn moeder aan een hartaanval. Kort daarna moest ik verhuizen naar mijn vader, waar ik helemaal niet wilde wonen. Ik ging toen nog meer de fout in. Mijn vader was altijd boos op me, in zijn ogen deed ik niets goed. Daar kwam nog bij dat hij me vaak sloeg.

Uiteindelijk ging ik weglopen naar mijn toenmalige vriend. Dat heb ik meerdere keren gedaan, totdat ik 17 juni 2011 naar een gesloten instelling moest. In het begin was ik blij omdat ik niet meer thuis was, maar al snel wilde ik daar ook niet meer zijn. Dus ging ik ook weglopen uit de instelling en kwam ik op den duur in gevaarlijke situaties terecht.

In de tijd dat ik in de instelling zat, had ik gesprekken met de imam en begon ik me te interesseren in de Islam. Toch bleef ik nog een tijdje op het foute pad. Toen ik weer mijn vrijheid kreeg, liep ik opnieuw weg. Wat weer leidde tot een situatie die ik niet wilde.

Zelfs na die keer ging ik nog twee keer weglopen, maar ik merkte dat iedereen me liet zitten en dat ik slecht bezig was. Ik had een grote angst voor de dood, ik wilde namelijk niet naar de hel.

Ik vond de waarheid in de Islam in de beantwoording van al mijn vragen. Ik had zoveel vragen en er was overal een antwoord op of een oplossing voor. Ik werd ook geraakt door de prachtige verhalen. Bovendien kreeg ik een zware angst voor de dood en de Satan.

Een maand na mijn laatste wegloopactie, dus in mei 2013, besloot ik me te bekeren tot de Islam – alhamdoe lillaah (alle lof komt toe aan Allah). Toen ik mijn shahaadah (geloofsgetuigenis) deed, voelde ik me geweldig. Ik had eindelijk de keuze gemaakt om me te bekeren. Het voelde alsof niemand behalve Allah me nog wat kon doen. Het gaf me een heel goed gevoel en een week later ben ik al een hidjaab gaan dragen, wat ik geweldig vond! Ik ben daarna samen met een heel lieve begeleider informatie gaan zoeken over de Islam en probeerde er zoveel mogelijk na te leven.

Helaas heeft mijn vader er wel moeite mee dat ik ben bekeerd tot de Islam. Het is teleurstellend, maar ik laat me er niet door tegenhouden.

Ik probeer nu zoveel mogelijk te praktiseren en draag nu alhamdoe lillaah een niqaab. In shaa Allaah (met de Wil van Allah) zal ik samen met mijn toekomstige man meer kunnen groeien in de Islam en onze kinderen alles leren over de Islam.

Ik wil nog een advies geven aan alle broeders en zusters van wie hun moeder nog leeft. Heb respect voor je moeder en maak haar niet aan het huilen. Geef haar de liefde die je hebt en maak haar trots! Ik heb er zelf namelijk heel veel spijt van dat ik niet altijd zo lief was voor mijn moeder en ik kan haar ook geen sorry meer zeggen. Ik weet dat dit een beproeving was van Allah, want door alles wat er is gebeurd ben ik nu alhamdoe lillaah een dienares van Allah! Moge Allah tevreden zijn over alle broeders en zusters. Aamien!