Het bekeringsverhaal van zuster Hadiyyah

Het bekeringsverhaal van zuster Hadiyyah

Assalaamoe alaykoem (vrede zij met jullie)

Ik ben Hadiyyah. Ik ben 20 jaar oud en ben sinds de zomer bekeerd, alhamdoe lillaah (alle lof komt toe aan Allah).

Vooraf was ik katholiek. Ik ben gedoopt, heb mijn communie gedaan en ben gevormd. In ons gezin deden we niet zo veel met het geloof. We gingen alleen naar de kerk als er iemand overleden was, als iemand ging trouwen of met kerstmis. Ik zat wel op een katholieke basisschool waar we veel les hadden over de godsdienst, etc.

Toen ik naar de middelbare school ging, had ik de eerste paar jaar gewoon Nederlandse vrienden en deed wat een Nederlands meisje doet op die leeftijd: naar de stad gaan, etc.

Toen ik van school veranderde, kwam ik op een school met meerdere culturen en godsdiensten. Ik kreeg toen meer Marokkaanse vrienden, etc. Het waren niet de mensen die goed waren met het geloof, echt het tegenovergestelde ervan. En juist dat heeft mij steeds nieuwsgieriger gemaakt. Je zag alleen maar negatieve dingen over de Islam en mijn vrienden waren ook niet het voorbeeld van een praktiserende moslim.

Ik vroeg steeds meer aan vrienden hoe hun geloof was en het begon mijn interesse te wekken. Na een tijd ging ik islamitische boeken kopen en er over lezen. Ik las er steeds meer over en het werd steeds interessanter.

Na een tijdje kwam ik in contact met een bekeerde zuster. We spraken een keer af en we gingen veel praten over het geloof. Ik vroeg natuurlijk ook wat ze moeilijk vond, hoe ze het haar ouders had verteld, etc. We spraken elkaar steeds vaker en we spraken vaak over het geloof.

Na een tijd ging ik voor het eerst mee naar de moskee. Wat was ik bang om daar naar toe te gaan, niet wetend wat mij te wachten stond en hoe de mensen zouden reageren. Toen ik een stap binnen zette, voelde ik zoveel rust.. Het leek net of ik thuis kwam! De mensen waren heel vriendelijk en ik voelde me ook snel thuis.

Na een tijd kwam ik thuis van een vriendin en mijn moeder zat aan tafel op me te wachten. Ze vroeg me of ik bezig was met de Islam. Dat was zo moeilijk om het te vertellen.. In plaats van dat ik naar haar toe kwam om het te vertellen, kwam zij naar mij toe met deze vraag. Wat moest ik zeggen? Ik was bang om ruzie te krijgen thuis, maar ik dacht: ik moet het vertellen. Ik zei: ja, ik ben er mee bezig en ben van plan me te bekeren..

Daar gebeurde waar ik bang voor was. Ze begon te huilen en vroeg waarom. Ik vertelde haar dat het mijn keuze was en niet dat iemand me gedwongen had (wat ze wel dacht). Het was een heel moeilijk gesprek, maar het verliep goed – alhamdoe lilaah.

In de zomer ging ik naar Marokko op vakantie met een vriendin. De vakantie viel een week voor Ramadan en een week erin. Toen ik daar was, dacht ik: ja, hier ga ik de shahaadah (geloofsgetuigenis) doen! Ik kwam in contact met mensen daar en vroeg of ze me konden helpen naar een moskee te gaan en of ze er bij wilden zijn als ik de shahaadah ging doen. Zo gezegd zo gedaan.

De tweede dag van Ramadan heb ik de shahaadah gedaan in Agadir. Voordat ik de shahaadah deed, ging ik bij de mensen het vasten verbreken. We aten gezamenlijk en daarna gingen we naar de moskee. We deden het gebed en daarna moest ik naar buiten, naar de achterkant van de moskee en daar stond de imam. Ik kreeg een microfoontje en was zo bang, want ik had stiekem gehoopt dat het een kleine moskee was. Het was echter een van de grotere moskeeën van Agadir. De mensen zaten zelfs buiten te bidden.

De imam zei wat ik niet verstond. Daarna gaf hij het teken dat ik zijn woorden moest herhalen. Zo bang dat ik was, zo goed voelde ik me toen ik klaar was. De last die van mijn schouders viel, is niet te beschrijven!

Ik ging daarna terug naar huis met de mensen om nog wat te eten en vervolgens ging ik terug naar het hotel. Ik heb de eerste week van Ramadan met deze mensen doorgebracht en vond het jammer om weer naar huis te gaan. Bang voor wat me te wachten stond en vooral de eenzaamheid met Ramadan.

Toen we terug waren in Nederland kwam mijn papa me ophalen van het vliegtuig. Het eerste wat hij vroeg was of ik meedeed aan Ramadan. Ik zei: ja. Hij zei er voor de rest niks over. De volgende dag ging ik gelijk door naar mijn vriendin waar ik de tweede week van Ramadan heb doorgebracht. Het was gezellig en heel leerzaam.

De andere twee weken die erna volgden, waren een stuk minder. Ik zat thuis. Ik moest weer werken. Elke avond at ik in mijn eentje en kon ik niet meer naar de moskee, omdat die te ver was.

Ik ben nog steeds blij met de keuze die ik heb gemaakt en ook blij dat ik er niet langer mee heb gewacht. Dit is het ware geloof en ik probeer mijn ouders, vooral mijn vader, steeds vaker dingen te vertellen over de Islam en wat het nu eigenlijk echt inhoudt.

De band met mijn ouders is sterker geworden – alhamdoe lillaah – vooral die met mijn moeder. In het begin was onze band echt slecht. We hadden vaak ruzie en het liep gewoon niet lekker. Nadat ik bekeerd ben, gaat het thuis veel beter. Mijn ouders zien dat ik rustiger ben geworden en ook op mijn werk gaat het stukken beter.

Alles is tot nu toe positiever geworden, maar er zitten natuurlijk ook een paar minpuntjes aan. Ik draag een hidjaab (sluier), maar ik durf het nog niet tegen mijn ouders te zeggen. Mijn vader weet het deels wel en die zegt dat het mijn leven is en dat ik moet doen wat voor mij het beste is.

Voor mijn moeder zal dit moeilijker zijn, vooral op de manier hoe ze is opgevoed. Wij wonen in een dorpje dat eigenlijk één groot kamp is en vol volgelingen zit van de PVV. Maar ik weet dat mijn ouders zich nooit zullen schamen en altijd vol trots zullen zeggen: dit is mijn dochter.

De rest van de familie weet het ook wel. Ze vragen altijd waarom ik het heb gedaan en dat leg ik ze dan uit. Aan het eind van mijn verhaal zeggen ze altijd dat ze hoe ik ook verander altijd van me zullen houden. Ik ben gezegend met de familie die ik heb. Als ik het soms bij anderen hoor, denk ik: woow, wat hebben die het moeilijk!

Dit was eigenlijk een beetje mijn verhaal van het begin tot nu..

Wassalaam

Trotse Bekeerde Moslima