Het bekeringsverhaal van zuster H

Het bekeringsverhaal van zuster H

Toen ik geboren werd, had ik het al moeilijk.. Als baby wilde ik niet eten en drinken.. Maar alhamdoe lillaah (alle lof komt toe aan Allah).. Ik werd beschermd, al wist ik toen nog niet dat Allah Degene was Die mij beschermde.

Ik ben wel opgegroeid als iemand van het Boek, alleen ging ons geloof op dat moment niet verder dan: dank U wel voor de maaltijd..

Ik groeide op tot een meid met haar hart op de juiste plaats.. Maar omdat ik al vanaf mijn veertiende niet meer thuis woonde, was ik steeds zoekende. Ik zocht en ik zocht, maar kon niet vinden wat ik zocht..

Tot ik op mijzelf ging wonen en ik mijn buren leerde kennen.. Ik vond het vreemd dat zij bij elk ding dat zij deden en bij de avondmaaltijd ‘bismillaah (in de Naam van Allah)’ zeiden en achteraf bedankten voor de maaltijd. Of dat zij op een kleedje gingen bidden. Ik raakte erdoor gefascineerd.. Ik begon vragen te stellen en heel geduldig kreeg ik ook antwoorden.. Ze leerden me alles wat ik wilde weten..

Toen de Ramadan begon, legden ze me heel geduldig uit dat ze van dageraad tot zonsondergang niet aten en dronken.. Ik dacht: dat is leuk en goed, want veel mensen hebben geen eten en drinken.. Maar het ging veel verder dan dat.. Opnieuw legden ze geduldig uit waarom.. Ook met het suikerfeest was het leuk. Ze kwamen me iets brengen voor het feit dat ik ze tijdens de Ramadan iets kwam brengen..

De volgende Ramadan deed ik mee.. Ze dachten dat ik het niet ging volhouden.. Het was maar twee weken zoals afgesproken.. Ik hield het vol.. De volgende Ramadan deed ik de hele maand mee. Ondertussen wist iedere moslim uit mijn buurt dat ik meedeed.. Alleen het bidden kon ik nog niet..

Tot ik mijn eerste man leerde kennen.. Hij leerde mij bidden.. Toen we gingen trouwen, wilde ik me ook heel graag bekeren tot de Islam. Immers, ik had gehoord en begrepen dat trouwen in de Islam heel belangrijk was.. Een week na mijn huwelijk sprak ik de shahaadah (geloofsgetuigenis) uit..

Toen ik de shahaadah uitsprak, kreeg ik rillingen over mijn rug en ik wilde huilen. Ik had tranen in mijn ogen en de imam zei: doe maar, huil maar. Je hebt je geloof gevonden, de rust die je zoekt en die je nodig hebt.. Drie keer sprak ik de shahaadah uit en ik hoorde: Allaahoe Akbar, Allaahoe Akbar, Allaahoe Akbar (Allah is de Grootste)!! Vanaf die dag vond ik wat ik al die tijd zocht.. Allaahoe Akbar, Allah is de Grootste..

Ik probeerde het zo goed mogelijk te doen. Maar ik moest alles alleen doen, het uitzoeken met de juiste intenties.. hoe je anderen kon helpen, zakaat (armenbelasting) betalen, etc.. Ook naar mijn man toe.. Helaas had mijn man toen andere opvattingen en mijn huwelijk ging stuk..

Ik ging naar de moskee en hoopte dat alles goed kwam.. En inderdaad, ik leerde een nieuwe man kennen.. Hij wilde direct met mij trouwen in de Islam.. Onze relatie was immers niet halal. Dus werd er een klein bescheiden feest gegeven met de imam erbij en opnieuw werd de shahaadah (geloofsgetuigenis) uitgesproken..

Mijn geloof werd al gauw op de proef gesteld.. Ik verdwaalde en werd niet op het juiste pad teruggebracht.. Ik werd ook ziek.. Toen ik het bidden weer wilde oppakken, had mijn tweede man andere opvattingen over het geloof.. Zo erg dat ik niet meer durfde te bidden.. Ik bleef verdwalen, de Satan had gewonnen.. Het was moeilijk om mijn draai terug te vinden.. Ik vond het moeilijk om mijn verhaal te delen met zusters die het hadden meegemaakt..

Inmiddels had ik een schat van een zuster leren kennen die mij de andere kant van het geloof liet zien en ook zei dat het wel goed kan komen.. Ik dank Allah nog elke dag voor het feit dat ze er voor mij is, ondanks alles, en dat elke dag weer.. En ik ben er ook voor haar.. Door haar lukt het mij om de draad weer op te pakken (ook zij is bekeerd tot de Islam)..

Ik probeer zo goed als ik kan mijn geloof weer op te pakken, iedere dag weer.. De ene dag gaat het beter dan de andere dag.. Ik bid weer vijf keer per dag, ik luister meer naar de Koran, ik ga weer naar de moskee – alhamdoe lillaah (alle lof komt toe aan Allah).

Ook dank ik iedere dag al mijn zusters die er voor mij waren en er nog zijn.. Ook al zijn ze niet dicht bij mij, ik zal ze nooit vergeten.. Moge Allah hen belonen en zegenen voor het terugbrengen van een zuster die verdwaald was…