Het bekeringsverhaal van zuster A

Het bekeringsverhaal van zuster A

Salaam alaykoem,

Mij werd gevraagd om mijn bekeringsverhaal te delen met jullie en dat wil ik wel heel graag doen.

Ik ben een bekeerling van 20 jaar en sinds 2 maart 2013 bekeerd tot de Islam. Ik komt uit een ongelovig gezin, mijn ouders zijn niet gelovig. Ik heb zelf veel dingen in mijn kindertijd meegemaakt, maar door de dingen die ik heb meegemaakt ben ik wel heel erg sterk geworden. Toen ik 13 jaar was ben ik mijn vader verloren, waar ik veel moeite mee heb gehad.

Ik ben in aanraking met de Islam gekomen, omdat ik wat vrienden had die islamitisch zijn maar die zijn helaas verhuisd. Zo bleef ik achter met heel veel vragen. Ook door alle media-aandacht wat er allemaal over de Islam werd gezegd, dat de Islam een vreselijk geloof zou zijn. Maar ik geloofde dat allemaal niet.

Ik ben zelf op internet gaan ontdekken en stapje voor stapje kwam ik meer te weten over de Islam. Zo kwam ik er achter dat de Islam helemaal niet zo is hoe de mensen dat allemaal vertellen in de media en wat er allemaal op het internet staat. Ik vond het juist allemaal mooi om te lezen dat de Islam helemaal niet zo is, maar dat de Islam juist een prachtig geloof is. Hoe meer ik er over ging lezen, hoe rustiger ik er ook van werd. Maar toen had ik een tijd dat ik er niet meer zo veel over ging lezen.

Ik dacht na een tijd: dat is niet goed. Dus ging ik alles weer oppakken en ging ik verder met lezen. Ik wilde meer dingen weten dan alleen hoe de Islam nou werkelijk was. Ik wilde weten hoe alles in elkaar zat en hoe je nu leeft met de Islam als geloof. Toen ik er steeds weer mee bezig was, werd alles erg duidelijk dat ik er steeds meer in ging geloven dat Allah de enige God is en dat de Profeet Mohammed Zijn laatste Boodschapper is.

Op een dag wist ik dat ik me wilde bekeren tot de Islam, maar ik stelde het steeds uit omdat ik bang was voor de reacties om mij heen. Wat zouden de mensen er wel niet van denken als ik opeens als moslima door het leven zal gaan. Ook omdat ik niet echt wist hoe ik het beste de shahaadah (geloofsgetuigenis) kon uitspreken; of dat gewoon thuis kon of dat het echt in een moskee moest worden gedaan. Zo gingen er maanden voorbij dat ik alleen steeds dezelfde dingen aan het lezen was.

Ik had me opgeven voor een cursus Arabisch leren lezen, omdat ik zo graag Arabisch wil leren lezen en spreken. Op de eerste avond van de cursus kwam ik een andere zuster tegen die ook uit mijn omgeving kwam waar ik op dit moment woon, maar zij was verhuisd naar de Randstad. Want ze vroegen waar iedereen woonde, zo hebben we onze e-mails met elkaar uitgewisseld en zo zaten we met elkaar te mailen. Een paar dagen later zaten we met elkaar op Facebook te praten wat toch wel makkelijker praat.

Toen zei ik tegen haar dat ik me graag wilde bekeren tot de Islam, maar alleen de stap niet durfde te zetten. Daarop bood ze aan om met mij mee te gaan naar een moskee in haar woonplaats. Ik stelde dit zeer op prijs en nam het aanbod aan. Ik regelde snel een treinkaartje via marktplaats en ik had geluk: er was nog een treinkaartje over. De dag voor de bekering kreeg ik steeds meer last van de zenuwen. Ik dacht: nu moet ik gewoon doorzetten, dit is gewoon wat ik zo graag wil. Om als moslima door het leven te gaan en niet als ongelovige te sterven.

Op de dag van mijn bekering zat ik in alle vroegte in de trein richting haar woonplaats. Hoe dichterbij ik kwam, des te meer ik besefte: straks zal ik voor altijd door het leven gaan als moslima en niet meer als de persoon die ik nu nog op dit moment ben. Eenmaal aangekomen waren de zenuwen allemaal opeens verdwenen. We gingen op weg naar de moskee en voor het eerst liep ik door een grote stad met een hoofddoek op. Het was voor mij wel erg wennen, maar ik voelde me er wel veilig bij.

Aangekomen in de moskee moesten we even wachten. Op dat moment was ik erg zenuwachtig. Toen was het zover dat ik op het punt stond om moslima te worden. Ik zei de volgende worden: “Ashhadoe an laa ilaaha illallaah, wa ashhadoe anna moehammadan rasoeloellaah (ik getuig dat niets het recht heeft aanbeden te worden dan Allah en ik getuig dat Mohammed Zijn Boodschapper is)”. Toen was ik moslima. Het was erg emotioneel en als ik er nu nog aan terugdenk, springen de tranen nog vaak over mijn wangen. Ik ben zo blij dat ik op 2 maart 2013 de shahaadah heb uitgesproken!

Sinds mijn bekering heb ik veel ups en downs gehad. Ik wist uiteraard wel dat het leven als bekeerling niet makkelijk zal gaan in een land als Nederland. Ik heb best moeilijke tijden meegemaakt, maar

alhamdoe lillaah (alle lof komt toe aan Allah) kan ik er goed mee omgaan. De moeilijkheden waar ik mee te maken heb gehad, is dat ik ongeveer een maand na de bekering een kleine terugval kreeg en ik op dat moment niet veel tijd besteedde aan de Islam. Ook is het altijd niet even leuk als je wordt veroordeeld door mensen die dan tegen je zeggen dat je een verrader bent, omdat je hebt gekozen voor de Islam.

Door de moeilijke dingen in de tijd van mijn terugval kwam ik een beetje terug in mijn oude levensritme dat ik had voordat ik bekeerde tot de Islam. Er was dan ook tegen mij gezegd op de dag van mijn bekering: ga niet alles te snel doen, want er is een kans dat je een terugval kan krijgen. Helaas gebeurde dat bij mij. Ik heb toen alles te snel willen gaan leren. Voor mijn gevoel dacht ik: ik moet veel leren over de Islam in een korte tijd, maar dat hoeft helemaal niet. De Koran is tenslotte ook niet in 1 dag geopenbaard.

Na een bepaalde tijd dacht ik goed na over hoe ik terug was gekomen in mijn oude ritme en dat ik niet langer zo kon doorgaan. Ik was tenslotte bekeerd tot de Islam, je kan het niet zomaar opzij zetten. Hoe moeilijk ik het nu soms ook heb, ik sta nu sterker in mijn schoenen dan in mijn terugval.

Sinds die tijd ben ik alles veel rustiger aan gaan doen. Zo bid ik dan wel 5 keer per dag, ook al ken ik het gebed nog niet helemaal uit mijn hoofd. Maar ik wil in shaa Allaah (met de Wil van Allah) naar het Paradijs en zal er dan ook alles aan doen om op een hoge rang te komen. Ik heb er met een zuster over gepraat en ze zei: pak alles langzaam weer op, ga dit keer niet te snel alles doen, voorkom dat je niet nog een keer terugvalt. Deze woorden hebben mij zoveel goeds gedaan dat ik haar op de dag van vandaag nog steeds dankbaar ben. Moge Allah haar belonen voor haar goede daden en steun.

Ik heb ook een prachtige dochter van 2 jaar. Ik ben alhamdoe lillaah blij dat ik haar alles mag meebrengen van de Islam en hoop in shaa Allaah dat zij later een vrome moslima wordt.

Ook heb ik dit jaar voor het eerst meegedaan aan Ramadan. Het was best moeilijk en pittig als je normaal nooit vast en dan opeens hele dagen aan het vasten bent. Ik draag nog niet dagelijks mijn hidjaab (sluier), omdat ik me daar nog niet altijd even prettig bij voel. Ik hoop in shaa Allaah hem wel snel dagelijks te gaan dragen.

Hopelijk volgen er meer mensen die zich bekeren tot de Islam. Ik kan namelijk zeggen dat ik mijn ware geloof heb gevonden en dat ik elke dag nog blij ben dat ik de shahaadah heb uitgesproken. En dat ik erg blij ben dat ik nu mijn dochter ook alles kan en mag bijbrengen van dit prachtige geloof.

Wat mij echt heeft overtuigd om de Islam als geloof te nemen en niet heb gekozen voor een ander geloof is dat ik bij de Islam mijn rust heb gevonden en veel dingen die ik bij een ander geloof niet heb kunnen vinden. Vrouwen zijn erg belangrijk in de Islam en bij andere geloven vind je dat er niet in terug.

Ik vind ook meer structuur in de Islam en benut mijn tijd veel beter dan dat ik daarvoor heb gedaan. Als ik nu tijd over heb, pak ik vaak de Koran of een ander boek. Of ik kijk vaak via YouTube naar een lezing. Hiervoor benutte ik mijn tijd heel anders dan nu. De Islam geeft je goede dingen mee en je zal je tijd nooit verspillen, want je bent de hele dag wel bezig met de Islam doordat je al 5 keer per dag aan het bidden bent.

Ik ben blij dat ik ben overtuigd om voor de Islam te kiezen en ik hoop dat er na mij nog meer mensen zullen volgen die er net zo over denken als ik en als iedere andere bekeerling en mensen die al moslim zijn.