Het bekeringsverhaal van Kimberly/Myiesha

Het bekeringsverhaal van Kimberly/Myiesha

Salaam Aleikoem (vrede zij met jullie)!

Afgelopen zaterdag 8 Maart heb ik mij bekeerd – alhamdoe lillaah (alle lof komt toe aan Allah). Ik heb besloten om mijn verhaal met jullie te delen en ik hoop in shaa Allaah (met de Wil van Allah) dat iemand iets aan mijn verhaal heeft. Het gaat uit naar moslims en niet-moslims.

Mijn naam is Kimberly/Myiesha (het leven is een zegen). Ik ben 19 jaar oud en van Filippijnse/Nederlandse afkomst.

Sinds de middelbare school ben ik al in aanraking geweest met de Islam. Ik had in de eerste klas een spreekbeurt gehouden over de Islam samen met een klasgenoot van Marokkaanse afkomst. Vanaf dat moment was ik al geïnteresseerd. Ik begon boekjes te lezen en op internet verhalen te zoeken, maar het verwaterde steeds. Toch wilde ik elk jaar meedoen met Ramadan en hield het meestal een paar dagen vol.

Zo ging het jaren door. De interesse was er, maar ik had geen standvastigheid. Ik kon mij niet verder verdiepen, omdat er teveel verleidelijke dingen waren zoals uitgaan etc. Dat bleef ik dan ook doen tot het moment..

In de zomer van 2013 werd mijn vader ziek. Hij had een erge vorm van huidkanker (melanoom) en werd daarvoor geopereerd. Ik zat er zo erg mee en kreeg levensvragen door mijn hoofd:

Als hij overlijdt, waar gaat hij dan heen? Bestaat er wel een hemel en een hel? Met andere woorden: Wat houdt het leven in?

Allah had voorbeschikt dat ik op Facebook een filmpje voorbij zag komen over de Islam en het ging over de dood. Ik ben toen dat filmpje gaan kijken en het raakte mij diep. Zelf ben ik toen op internet gaan zoeken naar smeekbeden die je kon verrichten voor de zieke mensen. Elke dag (3 weken lang) deed ik een smeekbede voor mijn vader zodat hij met de Wil van Allah weer genezen werd.

Na 3 weken moest hij dus naar het ziekenhuis.. 3 weken lang verdriet. Toen wij daar aankwamen, hoorden wij het nieuws:

Je bent volledig genezen. Om de zoveel tijd moet je op controle, maar voor nu ben je volledig genezen. Ik kon het maar niet geloven.. Daarvoor zeiden de dokters dat het er zo slecht uitzag en nadat ik de smeekbeden voor mijn pa deed was alles goed alhamdoe lillaah! Allah de Verhevene heeft mijn smeekbeden verhoord.

Vanaf dat moment ben ik mij steeds verder gaan verdiepen in de Islam. Ik dacht bij mijzelf: als Allah mij niet vergeet, hoe kan ik Hem dan vergeten?

Ik ben toen boekjes gaan lezen die ik kreeg van vriendinnen en ben veel filmpjes gaan kijken via youtube. Ook ging ik veel islamitische pagina’s volgen, zodat ik elke dag wel in aanraking kwam met de Islam en zo dan weer elke dag dingen leerde. Doordat ik me zo erg ging verdiepen, merkte ik dat veel dingen in de media niet kloppen. Dat iemand met een hidjaab (sluier) gelijk een terrorist genoemd wordt bijvoorbeeld, terwijl het eigenlijk je schoonheid verbergt.

Ongeveer in januari 2014 zat ik te denken om de shahaadah (geloofsgetuigenis) al uit te spreken, maar ik dacht dat het misschien nog te vroeg was, omdat ik nog niet alles wist over de Islam. Ik kon nog niet bidden, hoe kan ik mijzelf dan een moslim noemen?

Uiteindelijk heb ik mijn familie verteld dat ik moslim wilde worden en de shahaadah wilde uitspreken. Mijn zussen zijn trots op mij, net zoals mijn vader die ervan op de hoogte is. Mijn moeder is er wel op tegen, maar dat is meer de shock denk ik, aangezien er slecht over de Islam wordt gepraat in de media, etc. In shaa Allaah komt alles goed.

8 maart dus: de dag van de shahaadah.

Twee zussen gingen mee om mij te steunen – alhamdoe lillaah. De mooiste dag uit mijn leven. Het gevoel dat ik had tijdens de shahaadah kan ik niet eens verwoorden. Het was een emotioneel moment, maar ik voelde mij ook opgelucht. Ik had eindelijk de waarheid ingezien en kon mij vanaf dat moment eindelijk een moslim noemen! Alle zusters omarmden mij en verwelkomden mij tot de oemmah (geloofsgemeenschap).

Toen ik de moskee uitliep, voelde het alsof alles nieuw was. Alles leek nieuw, alsof ik herboren was. Het gevoel is gewoon niet uit te leggen. Het was prachtig maa shaa Allaah.

Waarom wilde ik dit verhaal met jullie delen?

Mijn doel van het verhaal is dat ik wil laten zien dat de Islam niet slecht is zoals er in de media wordt laten zien. De Islam is de religie van vrede. Ik hoop met mijn verhaal ook niet-moslims te laten zien dat zij geen vooroordelen moeten hebben, terwijl zij geen kennis hebben opgedaan over de Islam.

Ook hoop ik met mijn verhaal mijn broeders en zusters te laten zien dat je trots moet zijn op de Islam en je zoveel mogelijk erin moet verdiepen en Allah de Verhevene moet bedanken elke dag. Wie weet is het morgen wel je laatste dag..

Wat heb jij vandaag gedaan, waardoor jij het verdient om het Paradijs te betreden?