Het bekeringsverhaal van Alexandra

Het bekeringsverhaal van Alexandra

Assalamu alaikoum wa rahmatullahi wa barakatuh.. De vrede, Barmhartigheid en zegeningen van Allah zijn met jullie!

Ik ben opgegroeid in een klein dorpje ver van de stad. Ik ben christelijk opgevoed. We gingen niet elke week naar de kerk, maar we kregen wel de normen en waarden mee van het christelijke geloof. Het heeft mij nooit iets gedaan. Ik geloofde wel dat er “iets” was, maar wat dat dan was interesseerde mij niet.

Toen ik naar het middelbaar ging, werd ik heel onzeker over mezelf. Ik had veel vriendinnen, maar toch voelde ik dat ik bij niemand mezelf kon zijn. Tot ik in het 4de middelbaar in Antwerpen naar school ging. Er ging een heel nieuwe wereld voor mij open: andere culturen, geloven, mensen die gewoon zichzelf konden zijn!

Na 3 maanden op mijn nieuwe school leerde ik een Marokkaanse jongen kennen. We zaten niet in dezelfde klas, maar we hadden dezelfde vrienden. We praatten vaak over alles tegen elkaar.. Tot ik gevoelens begon te krijgen voor hem.. Ik durfde het hem niet te vertellen, maar zijn beste vriend wist het wel. Hij zei tegen mij dat hij moslim was en als ik iets met hem wou dat ik dan maar een hoofddoek moest dragen!

Ik wist toen niets over de Islam. Ik had er nooit iets over gehoord of over geleerd in dat kleine dorpje waar ik heel mijn leven was geweest.

Ik reed na school meteen naar de bibliotheek en haalde 5 boeken over de Islam. Ik zocht ook veel op op het internet. De eerste zin die ik overal zag, was “asjhadoe an la ilaha illa llah, wa asjhadoe anna moehammadan rasoeloellah”. Oftewel: ik getuig dat niets het recht heeft aanbeden te worden dan Allah en ik getuig dat Mohammed de Boodschapper is van Allah. Die avond ging ik op msn vragen stellen aan die Marokkaanse jongen en hij vertelde mij van alles over de Islam.

Toen stierf er een kindje in mijn familie, waardoor ik de Marokkaanse jongen vroeg waarom Allah een kindje dood laat gaan en de familie zoveel pijn doet! Hij antwoordde: Allah heeft dat kindje aan die ouders gegeven, dus Hij mag het van hen afnemen wanneer Hij het wil. Kindjes komen altijd in het paradijs, dus hij is nu op een betere plek!

Die uitleg kwam hard bij mij aan in negatieve zin! Ik vond het heel erg dat hij zoiets kon zeggen! Zag hij dan niet hoeveel pijn die ouders hadden! Door wat hij gezegd had, was mijn drang om meer te weten alleen groter geworden. Ik moest weten hoe je zo kon denken!

Ik ben de rest van dat schooljaar bezig geweest met lezen en opzoeken. Ik voerde ook veel gesprekken met andere moslims. Hoe meer ik leerde, hoe meer ik mijzelf er in terugvond.. Alles viel op zijn plek!

Het schooljaar daarna ging ik Islamlessen volgen. In hetzelfde jaar heb ik de shahaadah (geloofsgetuigenis) uitgesproken in de moskee waar mijn islamitische leerkracht imam is..

Het was een heel emotionele dag. Mijn mama en mijn beste vriendin waren erbij en nog een veertigtal andere vrouwen die altijd naar die moskee komen. Mijn mama was aan het huilen en vrouwen die ik niet kende ook. Het was een mooi moment en ik voelde mij heel gesteund en welkom!

Sinds die dag ben ik wie ik wil zijn! Ik heb een lieve familie die mij altijd heeft geaccepteerd zoals ik ben – ook met mijn hoofddoek alhamdoe lillaah (alle lof komt toe aan Allah)!

Wat ik in de Islam heb gevonden, is een houvast in mijn leven. Als ik het moeilijk heb, dan luister ik nasheed of praat ik met andere zusters en dan voel ik mij meteen beter. De Islam geeft antwoord op elke vraag in je leven, hoe moeilijk deze ook is! De Islam leert je veel.. Je leert geduld te hebben, respect te hebben, je leert alles om een goed mens te zijn en om een goed leven te leiden met de Wil van Allah.

Als ik tips heb aan nieuwe bekeerlingen of mensen met interesse in de Islam, dan zou ik zeggen:

Doe rustig aan. Neem je tijd om te lezen en op te zoeken. Doe het op je eigen tempo. Luister naar je hart en dan zal Allah jou leiden naar het goede pad. Bekeer voor jezelf omwille van Allah, niet voor anderen omdat zij het van je vragen..